Sociale netwerken

Ergens in 2003-2004 las ik in zo'n Management Team die rondslingerde op de leestafel in de kantine van het GAR over hoe webloggen helemaal in zou raken en dat er de afkorting 'bloggen' voor werd gebruikt. Allemachtig, wat vond ik dat een lelijk woord. Nog steeds vind ik het doodjammer dat daar geen mooier synoniem van is ingeburgerd geraakt. Maar dat ik het las in de Management Team maakt me warrig over waar ik nou dan iets later in de tijd las over dat gloedje nieuwe item dat Hyves heette. Was het nou de Management Team of niet? Ik weet nog dat de gup die het bedacht had een kort interviewtje kreeg in een kader bij het artikel over wat Hyves nou te betekenen moest gaan krijgen. Het klonk in de tekst door dat de uitvinder nog heel onzeker tegenover de journalist stond. Geen idee of hij nou in zijn jacuzzi ligt te schateren, maar ik wil er wel een gokje op wagen.

Het heeft nog heel lang geduurd voordat Hyves echt wat werd, want ik hoorde er daarna zeker een jaar maar heel mondjesmaat over. Dat het een echt studentennetwerk was waar die gasten die toch de hele dag het studeren uitstellen met elkaar redetwistten over naar welke kroeg ze zouden gaan. Ik was helaas zo suf om jong af te studeren (deze hier was 21 destijds), dus ik viel onwijs buiten de boot.

Toen het eenmaal aansloeg kreeg je eigenlijk net even te snel de golf buurtvolk en huisvrouwen die zich aansloten bij Hyves en daar bedoel ik niets denigrerends mee, maar marketingtechnisch is dat best wel funest. Nog korter daarop kreeg je de schooljeugd die de meest lelijke grafachtergrond en kromme taal neergooide. Je zag er niks aan en wist je de tekst aan de achtergrond te ontfutselen dan stond er eigenlijk toch geen informatie. Over Hyves heb ik nooit hoeven nadenken.

Mijn huwelijksgenoot is al lang geleden verslingerd geraakt aan Facebook. Het leek ook gewoon avond aan avond alsof dat het enige medium was waar hij naar staarde op het scherm. Terwijl internet zo groot is. Ik heb hem en andere Facebookers van tijd tot tijd gevraagd of ik aan Facebook nou zoveel mistte. Wat mijn man betreft is Facebook een uiterst handig medium bij internationale sociale kringen. Want Nederland heeft Hyves. Aangezien ik mijn buitenlandse vrienden nog steeds op mijn vingers kan tellen en ze al tevreden weet te stellen met af en toe een mailtje ben ik niet overgestapt.

Ik geef het eerlijk toe: het was een behoefte aan meer kennis van het leven van mijn echtgenoot dat me later weer over de streep trok om toch te gaan kijken op Facebook. Zijn vrienden wisten mij te vertellen op welk circuit (= racecircuit) hij nu weer uithing en hoe lang hij daar zou blijven. Dat blijft maar heel kort niet genant. Dus mijn vingers zweefden boven het toetsenbord bij het sign-in-scherm van Facebook, maar fuck, ze willen je voor- en achternaam. Ik gebruik op internet mijn internetnaam, geboren in het eerste jaar dat ik studeerde, en waarmee ik dus online bakkeleide over naar welke kroeg we zouden gaan. Iedereen die ik ken op internet, kent mij onder die nickname. Daar had ik het met Natalie over en die zei me dat ik natuurlijk zo'n fake achternaam neer kon zetten als ik maar wilde. Maar dan moet ik creatief gaan wezen en dat trekt me niet bij een sign in. Daar krijg je altijd hele lullige namen van.

En nu komt dan toch het besluit van dit oerspannende relaas: ik verveelde me helemaal wezenloos een maand geleden op internet en herinnerde me dat mijn man altijd wel iets hoort of leest op dat Facebook. Dus ik zit sinds vorige maand op Facebook en nog onder eigen naam ook. Guess what?

Ik verveel me de tandjes.

Ja, de rest schrijft wel en soms weet ik ook nog wat in het Engels uit mijn toetsenbord te wrochten, maar man, ik heb Twitter. Wat wil ik op Facebook zetten dat geen herhaling van zetten is? Dus nu dood ik er de tijd met het zoeken van aansluiting bij groups, fansites en pressiegroepen waarvan de macht tot verandering me aanmerkelijk klein lijkt. Het zal niet vreemd zijn als ik er over een maand of twee, drie weer af ben.

Twitter!

Kan ik kort over wezen: dat is zo verschrikkelijk leuk. Dat is zo verschrikkelijk het kanaal waarmee je alles in één keer bij kan houden.

Van @IPnieuws begreep ik dat Twitter het meest handig is als je maar een klein groepje volgt. Dan heb ik een tip voor jullie: maak van je favoriete onderwerpen een list. List als in gewoon het Engelse woord voor lijst. Je ramt daar alle twitteraars in die je tot nog toe volgde omdat ze altijd wat te melden hadden over dat onderwerp. Is de list compleet, dan unfollow je die twitteraars. Je twitter lifeline blijft zo alleen open voor die tweets die je het allerliefst elk moment wilt lezen en wil je één van je favoriete onderwerpen doornemen, dan klik je op de list.

Dit werkt niet bij twitteraars die maar zelden over jouw favoriete onderwerp tweeten, maar over dat onderwerp wel hele kekke dingen kunnen zeggen. Daarvoor stel je zo'n vaste zoekopdracht in die door Rob wordt uitgelegd op de site bij zijn uitleg over de hashtag en #23ad.

Moet het GAR op Twitter? Ja! Alle lof voor Susan dat we nu tweeten. Waarom dan? Omdat, heel door de hype bevangen gezegd, het erg prettig is als instellingen te volgen zijn op Twitter. Want als primair nieuwskanaal van dit moment, voel ik me een beetje onthand als ik sommige nieuwsbronnen niet kan followen.

Is het een medium voor intern gebruik bij het GAR? Dat zou vereisen dat we allemaal gedurende de dag het -afgesloten- twitteraccount van 'GAR intra', of zo, zouden volgen. Maar ik zou het wel handig vinden bij van die tussendoor berichtjes over traktaties in de kantine en of Cor nog nieuwe ranzigheid heeft gevonden. En dan overweeg ik om juist die tweets niet te volgen, want het boeit me geen ...

Social bookmarking

Van social bookmarking maak ik primair gebruik via Twitter (mijn #1 verslaving van dit moment; oneliners zijn fantastisch) en secundair via dat ouderwetse e-mail, wat ik nu nog alleen met tegenzin gebruik. De twitteraars die ik volg, tweeten over mijn belangstellingen en geven de links die ik wil hebben om aan mijn informatie te komen. Aan delicious had ik dan ook voor social bookmarking-doeleinden geen behoefte.

Wel heb ik ongeveer een jaar geleden een delicious-account aangemaakt omdat ik mijn bookmarks (favorieten heten die dingen bij dictator Microsoft) online beschikbaar wilde hebben, wegens overal tot mijn beschikking willen hebben. Ik had zelfs een geheel HBO-verantwoord literatuuronderzoekje gedaan om een goed bookmarks-opslagmedium te kiezen. Ik vond eerst een bètaversie van een Nederlandse social bookmarkingsite en het was drama. Elke url moest je apart taggen. Dat kostte belachelijk veel tijd. Dus een uurtje later probeerde ik toch maar delicious uit en daar viel de gebruikersvriendelijkheid nog meer tegen.

Dat begon al met de constraint dat er een cijfer in je wachtwoord moet (overigens, gelukkig, geen Yahoo-account nodig gehad). Mijn online wachtwoorden hebben geen van allen een cijfer. Dus dan weet je dat ik deze poging deed vóór het Citrix-tijdperk, want sinds Citrix heb ik een wachtwoord met een cijfer. Jacob gaf me de tip om de e's in mijn wachtwoorden te vervangen voor drieën. Maar dat onthoud ik helemaal niet, joh.

Daar kwam dus nog bij dat Delicious een graf lay-out heeft. Het is zo oerlelijk. Het navigeert niet op gemakkelijke wijze en nee, ik had geen behoefte mijn bookmarks publiekelijk te delen. Mijn doel was niet meer dan het online beschikbaar hebben van mijn bookmarks puur voor mijzelf.

Ik heb braaf meer dan 15 minuten zitten hannesen en toen was ik het helemaal zat. Het leven is te kort. Nog geen week later had ik mijn IG en wel met zo'n inrichting dat ik alles wat ik dagelijks nodig heb op één scherm heb staan. Mijn IG is eigenlijk mijn handtas. Ja, ik heb er gedoseerd bij zitten flippen, zo gelukkig was (en ben) ik met mijn IG. Vaarwel, Delicious, ik mis je niet.

Het tagging-spelletje met Boer zoekt Vrouw, dat als één van de verdiepingsopdrachten bij deze opdracht staat, heb ik een paar maanden geleden via ik weet niet meer waar eens aangetroffen en geprobeerd en het leverde me rode uitslag op van irritatie. Tagging is handig, maar alleen een doel op zich voor gepensioneerde mannen met een overschat beeld van hun kennis. Over de haken en ogen van tagging wil ik eigenlijk niet schrijven, omdat ik daarmee de zoveelste zou zijn. Verschillende online artikelen en collega's met een 23-dingenblog hebben al op heldere wijze uitgelegd wat de risico's en de voordelen zijn van tagging.

Gelukkig, de volgende opdracht is wel leuk. Voor u zit -virtueel- een wikipediaan. Opnieuw een verslaving van me.