Ik heb helemaal niets met genealogie. Ik hoor over de ontdekkingen van familieleden over veroordeelde criminelen tussen mijn voorouders en daar kan ik mee aankomen op een feestje, maar het andere feit dat ik onthouden heb is dat de oudste teruggevonden generatie veen dolf in Waddinxveen en moet ik dat dan ook toe gaan geven? Via moederskant ben ik heel, maar echt heel erg in de verte familie van Maria van Reigersberg. Die heeft haar man in een boekenkist gestopt en terecht natuurlijk. Die behoefte zit er nog steeds in bij ons. Onze Chinees lijkende ogen schijnen in het VOC-tijdperk te zijn overgedragen, maar dat is niet meer dan een sterk gerucht. Op meer genealogische feiten zit ik niet te wachten.
Met frisse tegenzin las ik de opdracht en het staat me ontzettend tegen, zeg ik heel eerlijk. Wel zag ik de eerste foto van de vrouw in klederdracht en die is afkomstig van de Zuidhollandse eilanden, maar de rest kan me gestolen worden. Omdat ik met die houding deze cursus niet kan afronden, ga ik er nog even tegen aan hikken en dan, bij tijdgebrek en met ergernis, voor jullie een heel teleurstellend stuk schrijven. Niet om jullie nog eens te bewijzen wat een verwend kreng ik ben, maar omdat ik echt geen belangstelling heb voor genealogie en of genealogen over het GAR praten en of er met FamilySearch Indexing Tool data van ons te bewerken valt. Sorry. Het is mijn stiel niet.
dinsdag 13 april 2010
Library Thing
Zojuist nog even nagekeken en ik heb sinds iets meer dan een jaar een Library Thing account. Puur voor de snoef. Ik wil heel arrogant showen met mijn boeken. Als ik het me goed herinner ben ik op Library Thing gestuit in een IT-tijdschrift. Ja, cool. Ik steek er graag en veel tijd in. Nieuwe titels zoeken, covertjes erbij zoeken en plakken, de catalogus verbeteren door Nederlandse vertalingen te koppelen aan anderstalige edities en ik raak erg gelukkig van aanraders waar ik toevallig op stuit via andere members. Zo kwam ik er via Library Thing achter dan één van mijn favoriete theologen, Thomas Merton, een bespreking had geschreven van één van mijn favoriete boeken: de Zhuangzi. Inmiddels is Thomas Merton geen favoriet meer van me. Eén van de oorzaken: toen ik zijn bespreking enthousiast had opgesnord, bleek zijn mening over de Zhuangzi ontzettend beperkt en vooringenomen te zijn. Mysticus noemt zo'n gast zich dan, maar z'n geest gaat niet ver. Nu heeft Library Thing me dus de besparing van het lezen van een oeuvre opgeleverd (Louteringsberg, daar kwam ik ook al niet doorheen). Heel fijn, want ik schijn maar 81 (CBS.nl) of 37 (deathclock.com) jaar oud te worden.
Library Thing wordt door kleine bibliotheken gebruikt als gratis applicatie voor hun catalogus. Internet is zo'n lifesaver. Het GAR heeft een goede catalogus, die zoekmachine-doorzoekbaar schijnt te zijn in versie 5. Voor het vinden van de collectie online is Library Thing niet nodig. Wel blijkt in Library Thing vaak een obscuur boek nog niet te vinden zijn. De KB-catalogus is echt nog niet compleet. Het zou een toffe service zijn van het GAR als de bibliotheekcatalogus beschikbaar gesteld zou worden aan members van Library Thing. Om zo hun eigen bibliotheken zo volledig mogelijk zichtbaar te maken. Maar dat is, in mijn ogen, wel een vriendelijkheid om uit te voeren als je op een achternamiddag toch niks hebt te doen.
Intern hebben we Library Thing ook niet nodig. Alleen om te zien wat je collega's allemaal voor juweeltjes in hun persoonlijke bibliotheek hebben zitten. Artsgnoj bijvoorbeeld.
Library Thing wordt door kleine bibliotheken gebruikt als gratis applicatie voor hun catalogus. Internet is zo'n lifesaver. Het GAR heeft een goede catalogus, die zoekmachine-doorzoekbaar schijnt te zijn in versie 5. Voor het vinden van de collectie online is Library Thing niet nodig. Wel blijkt in Library Thing vaak een obscuur boek nog niet te vinden zijn. De KB-catalogus is echt nog niet compleet. Het zou een toffe service zijn van het GAR als de bibliotheekcatalogus beschikbaar gesteld zou worden aan members van Library Thing. Om zo hun eigen bibliotheken zo volledig mogelijk zichtbaar te maken. Maar dat is, in mijn ogen, wel een vriendelijkheid om uit te voeren als je op een achternamiddag toch niks hebt te doen.
Intern hebben we Library Thing ook niet nodig. Alleen om te zien wat je collega's allemaal voor juweeltjes in hun persoonlijke bibliotheek hebben zitten. Artsgnoj bijvoorbeeld.
Sociale netwerken en het GAR
Op Facebook hebben concerns als Starbucks en Coca-Cola hun eigen pagina. Je kunt je daarmee liëren en dat is dan een statement over je persoonlijkheid of je statuur of zo. Net zoals je op Hyves kunt invullen wat je favoriete merken zijn. Er is zelfs een stroming geweest waarbinnen je kon daten op basis van je lijst favoriete merken. Had een zoekende gozer ook een voorliefde voor Calvin Klein, Nike en Jean Paul Gaultier dan zat je een avond gebeiteld. Nou geloof ik niet in doemscenario's van verloedering en kijk ik heel graag commerciële zenders, maar met daten op basis van je favoriete merken drijf ik wel de spot, ja.
Ik geloof niet dat je een statement in life maakt als je op Facebook aangeeft lid te zijn van de fansite van het Gemeentearchief Rotterdam of dat je aangesloten bent bij de group In Loving Memory of Rotterdams Cultural Heritage. Ik denk niet dat het GAR heel cool zal zijn met een Facebook-pagina. Hyves vind ik voor niemand een aanbeveling, dus zeker niet voor het GAR.
Intern hebben we ook een medium als zo'n sociaal netwerk niet nodig om elkaar op de hoogte te houden. Daar zijn betere middelen voor.
Maar ik disclaim nog even graag dat ik een goede adviseur zou zijn voor deze sociale netwerken. Ik vind ze zelf niet zoveel aan.
Ik geloof niet dat je een statement in life maakt als je op Facebook aangeeft lid te zijn van de fansite van het Gemeentearchief Rotterdam of dat je aangesloten bent bij de group In Loving Memory of Rotterdams Cultural Heritage. Ik denk niet dat het GAR heel cool zal zijn met een Facebook-pagina. Hyves vind ik voor niemand een aanbeveling, dus zeker niet voor het GAR.
Intern hebben we ook een medium als zo'n sociaal netwerk niet nodig om elkaar op de hoogte te houden. Daar zijn betere middelen voor.
Maar ik disclaim nog even graag dat ik een goede adviseur zou zijn voor deze sociale netwerken. Ik vind ze zelf niet zoveel aan.
Sociale netwerken
Ergens in 2003-2004 las ik in zo'n Management Team die rondslingerde op de leestafel in de kantine van het GAR over hoe webloggen helemaal in zou raken en dat er de afkorting 'bloggen' voor werd gebruikt. Allemachtig, wat vond ik dat een lelijk woord. Nog steeds vind ik het doodjammer dat daar geen mooier synoniem van is ingeburgerd geraakt. Maar dat ik het las in de Management Team maakt me warrig over waar ik nou dan iets later in de tijd las over dat gloedje nieuwe item dat Hyves heette. Was het nou de Management Team of niet? Ik weet nog dat de gup die het bedacht had een kort interviewtje kreeg in een kader bij het artikel over wat Hyves nou te betekenen moest gaan krijgen. Het klonk in de tekst door dat de uitvinder nog heel onzeker tegenover de journalist stond. Geen idee of hij nou in zijn jacuzzi ligt te schateren, maar ik wil er wel een gokje op wagen.
Het heeft nog heel lang geduurd voordat Hyves echt wat werd, want ik hoorde er daarna zeker een jaar maar heel mondjesmaat over. Dat het een echt studentennetwerk was waar die gasten die toch de hele dag het studeren uitstellen met elkaar redetwistten over naar welke kroeg ze zouden gaan. Ik was helaas zo suf om jong af te studeren (deze hier was 21 destijds), dus ik viel onwijs buiten de boot.
Toen het eenmaal aansloeg kreeg je eigenlijk net even te snel de golf buurtvolk en huisvrouwen die zich aansloten bij Hyves en daar bedoel ik niets denigrerends mee, maar marketingtechnisch is dat best wel funest. Nog korter daarop kreeg je de schooljeugd die de meest lelijke grafachtergrond en kromme taal neergooide. Je zag er niks aan en wist je de tekst aan de achtergrond te ontfutselen dan stond er eigenlijk toch geen informatie. Over Hyves heb ik nooit hoeven nadenken.
Mijn huwelijksgenoot is al lang geleden verslingerd geraakt aan Facebook. Het leek ook gewoon avond aan avond alsof dat het enige medium was waar hij naar staarde op het scherm. Terwijl internet zo groot is. Ik heb hem en andere Facebookers van tijd tot tijd gevraagd of ik aan Facebook nou zoveel mistte. Wat mijn man betreft is Facebook een uiterst handig medium bij internationale sociale kringen. Want Nederland heeft Hyves. Aangezien ik mijn buitenlandse vrienden nog steeds op mijn vingers kan tellen en ze al tevreden weet te stellen met af en toe een mailtje ben ik niet overgestapt.
Ik geef het eerlijk toe: het was een behoefte aan meer kennis van het leven van mijn echtgenoot dat me later weer over de streep trok om toch te gaan kijken op Facebook. Zijn vrienden wisten mij te vertellen op welk circuit (= racecircuit) hij nu weer uithing en hoe lang hij daar zou blijven. Dat blijft maar heel kort niet genant. Dus mijn vingers zweefden boven het toetsenbord bij het sign-in-scherm van Facebook, maar fuck, ze willen je voor- en achternaam. Ik gebruik op internet mijn internetnaam, geboren in het eerste jaar dat ik studeerde, en waarmee ik dus online bakkeleide over naar welke kroeg we zouden gaan. Iedereen die ik ken op internet, kent mij onder die nickname. Daar had ik het met Natalie over en die zei me dat ik natuurlijk zo'n fake achternaam neer kon zetten als ik maar wilde. Maar dan moet ik creatief gaan wezen en dat trekt me niet bij een sign in. Daar krijg je altijd hele lullige namen van.
En nu komt dan toch het besluit van dit oerspannende relaas: ik verveelde me helemaal wezenloos een maand geleden op internet en herinnerde me dat mijn man altijd wel iets hoort of leest op dat Facebook. Dus ik zit sinds vorige maand op Facebook en nog onder eigen naam ook. Guess what?
Ik verveel me de tandjes.
Ja, de rest schrijft wel en soms weet ik ook nog wat in het Engels uit mijn toetsenbord te wrochten, maar man, ik heb Twitter. Wat wil ik op Facebook zetten dat geen herhaling van zetten is? Dus nu dood ik er de tijd met het zoeken van aansluiting bij groups, fansites en pressiegroepen waarvan de macht tot verandering me aanmerkelijk klein lijkt. Het zal niet vreemd zijn als ik er over een maand of twee, drie weer af ben.
Het heeft nog heel lang geduurd voordat Hyves echt wat werd, want ik hoorde er daarna zeker een jaar maar heel mondjesmaat over. Dat het een echt studentennetwerk was waar die gasten die toch de hele dag het studeren uitstellen met elkaar redetwistten over naar welke kroeg ze zouden gaan. Ik was helaas zo suf om jong af te studeren (deze hier was 21 destijds), dus ik viel onwijs buiten de boot.
Toen het eenmaal aansloeg kreeg je eigenlijk net even te snel de golf buurtvolk en huisvrouwen die zich aansloten bij Hyves en daar bedoel ik niets denigrerends mee, maar marketingtechnisch is dat best wel funest. Nog korter daarop kreeg je de schooljeugd die de meest lelijke grafachtergrond en kromme taal neergooide. Je zag er niks aan en wist je de tekst aan de achtergrond te ontfutselen dan stond er eigenlijk toch geen informatie. Over Hyves heb ik nooit hoeven nadenken.
Mijn huwelijksgenoot is al lang geleden verslingerd geraakt aan Facebook. Het leek ook gewoon avond aan avond alsof dat het enige medium was waar hij naar staarde op het scherm. Terwijl internet zo groot is. Ik heb hem en andere Facebookers van tijd tot tijd gevraagd of ik aan Facebook nou zoveel mistte. Wat mijn man betreft is Facebook een uiterst handig medium bij internationale sociale kringen. Want Nederland heeft Hyves. Aangezien ik mijn buitenlandse vrienden nog steeds op mijn vingers kan tellen en ze al tevreden weet te stellen met af en toe een mailtje ben ik niet overgestapt.
Ik geef het eerlijk toe: het was een behoefte aan meer kennis van het leven van mijn echtgenoot dat me later weer over de streep trok om toch te gaan kijken op Facebook. Zijn vrienden wisten mij te vertellen op welk circuit (= racecircuit) hij nu weer uithing en hoe lang hij daar zou blijven. Dat blijft maar heel kort niet genant. Dus mijn vingers zweefden boven het toetsenbord bij het sign-in-scherm van Facebook, maar fuck, ze willen je voor- en achternaam. Ik gebruik op internet mijn internetnaam, geboren in het eerste jaar dat ik studeerde, en waarmee ik dus online bakkeleide over naar welke kroeg we zouden gaan. Iedereen die ik ken op internet, kent mij onder die nickname. Daar had ik het met Natalie over en die zei me dat ik natuurlijk zo'n fake achternaam neer kon zetten als ik maar wilde. Maar dan moet ik creatief gaan wezen en dat trekt me niet bij een sign in. Daar krijg je altijd hele lullige namen van.
En nu komt dan toch het besluit van dit oerspannende relaas: ik verveelde me helemaal wezenloos een maand geleden op internet en herinnerde me dat mijn man altijd wel iets hoort of leest op dat Facebook. Dus ik zit sinds vorige maand op Facebook en nog onder eigen naam ook. Guess what?
Ik verveel me de tandjes.
Ja, de rest schrijft wel en soms weet ik ook nog wat in het Engels uit mijn toetsenbord te wrochten, maar man, ik heb Twitter. Wat wil ik op Facebook zetten dat geen herhaling van zetten is? Dus nu dood ik er de tijd met het zoeken van aansluiting bij groups, fansites en pressiegroepen waarvan de macht tot verandering me aanmerkelijk klein lijkt. Het zal niet vreemd zijn als ik er over een maand of twee, drie weer af ben.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
