Social bookmarking

Van social bookmarking maak ik primair gebruik via Twitter (mijn #1 verslaving van dit moment; oneliners zijn fantastisch) en secundair via dat ouderwetse e-mail, wat ik nu nog alleen met tegenzin gebruik. De twitteraars die ik volg, tweeten over mijn belangstellingen en geven de links die ik wil hebben om aan mijn informatie te komen. Aan delicious had ik dan ook voor social bookmarking-doeleinden geen behoefte.

Wel heb ik ongeveer een jaar geleden een delicious-account aangemaakt omdat ik mijn bookmarks (favorieten heten die dingen bij dictator Microsoft) online beschikbaar wilde hebben, wegens overal tot mijn beschikking willen hebben. Ik had zelfs een geheel HBO-verantwoord literatuuronderzoekje gedaan om een goed bookmarks-opslagmedium te kiezen. Ik vond eerst een bètaversie van een Nederlandse social bookmarkingsite en het was drama. Elke url moest je apart taggen. Dat kostte belachelijk veel tijd. Dus een uurtje later probeerde ik toch maar delicious uit en daar viel de gebruikersvriendelijkheid nog meer tegen.

Dat begon al met de constraint dat er een cijfer in je wachtwoord moet (overigens, gelukkig, geen Yahoo-account nodig gehad). Mijn online wachtwoorden hebben geen van allen een cijfer. Dus dan weet je dat ik deze poging deed vóór het Citrix-tijdperk, want sinds Citrix heb ik een wachtwoord met een cijfer. Jacob gaf me de tip om de e's in mijn wachtwoorden te vervangen voor drieën. Maar dat onthoud ik helemaal niet, joh.

Daar kwam dus nog bij dat Delicious een graf lay-out heeft. Het is zo oerlelijk. Het navigeert niet op gemakkelijke wijze en nee, ik had geen behoefte mijn bookmarks publiekelijk te delen. Mijn doel was niet meer dan het online beschikbaar hebben van mijn bookmarks puur voor mijzelf.

Ik heb braaf meer dan 15 minuten zitten hannesen en toen was ik het helemaal zat. Het leven is te kort. Nog geen week later had ik mijn IG en wel met zo'n inrichting dat ik alles wat ik dagelijks nodig heb op één scherm heb staan. Mijn IG is eigenlijk mijn handtas. Ja, ik heb er gedoseerd bij zitten flippen, zo gelukkig was (en ben) ik met mijn IG. Vaarwel, Delicious, ik mis je niet.

Het tagging-spelletje met Boer zoekt Vrouw, dat als één van de verdiepingsopdrachten bij deze opdracht staat, heb ik een paar maanden geleden via ik weet niet meer waar eens aangetroffen en geprobeerd en het leverde me rode uitslag op van irritatie. Tagging is handig, maar alleen een doel op zich voor gepensioneerde mannen met een overschat beeld van hun kennis. Over de haken en ogen van tagging wil ik eigenlijk niet schrijven, omdat ik daarmee de zoveelste zou zijn. Verschillende online artikelen en collega's met een 23-dingenblog hebben al op heldere wijze uitgelegd wat de risico's en de voordelen zijn van tagging.

Gelukkig, de volgende opdracht is wel leuk. Voor u zit -virtueel- een wikipediaan. Opnieuw een verslaving van me.

Nog verder over die foto-site

Ik had beloofd er wat beter naar te kijken en dat heb ik vandaag eens gedaan. Op Sandra's blog en die van Artsgnoj (ja, die kun je nu zelf wel vinden, ik blijf niet linken ;) ) zag ik dat ze op Flickr hebben gemashd en gekleurcoördineert dus dat heb ik ook geprobeerd. Dat mashen in een kaart ging drie maal nergens heen en de derde keer lukte het me om het gemeentehuis van Hoogeveen te koppelen aan mijn trouwfoto. Maar toen kon ik niet meer uitzoomen om naar Rotterdam te zweven. Dat heb ik na een paar pogingen dus maar opgegeven. Het boeit me heel eerlijk toegegeven gewoon te weinig.

Nu wilde ik hier een stukje van maken over hoe groot het publiek nu is dat Flickr bereikt. Ik klikte op de link About Flickr en omdat er niet direct verwezen werd naar cijfers, ging ik naar hun perspagina. Ga er niet heen voor cijfers want ze staan daar niet. Dus leek Wikipedia mij de eerstvolgende logische bron, al zouden de cijfers dan vast verouderd zijn. Maar ook daar bij het lemma Flickr geen cijfers. Ik kan jullie dus niet vertellen hoeveel foto's er al wel niet op Flickr staan en hoeveel pageviews/unieke bezoekers er wel niet zijn. Voor de fotocollectie's van het GAR, is Flickr een mooi, promotie-makend medium. Denk ik zo. En terwijl ik dit schrijf denk ik ook: 'wat kan jullie het schelen wat ik er van vind.' Ik heb geen inzicht in en geen belangstelling voor Flickr. Iona, die heeft nog een mooi verhaal te schrijven over Flickr. Maar ik laat het aan haar over.

Dat Yahoo-account, daar ben ik niet dol op. Ik zou dus verwachten dat als je bij Yahoo inlogt, je linea recta door kan naar Flickr, maar nee. Daar moet je extra inloggen. Overigens, in tegenstelling tot andere berichten hier, voor Delicious heb je geen Yahoo-account nodig. Ik heb een jaar of anderhalf geleden een delicious-account gemaakt omdat ik mijn bookmarks overal bij me wilde hebben, en ik had er geen Yahoo-inlog voor nodig. Delicious zelf vond ik zo'n draak en het taggen zo arbeidsintensief ingericht, dat ik er al tijden niet meer ben geweest. Nee, over Delicious zal ik ook kort zijn. Het zal niet verbazen dat mijn bookmarks nu in mijn IG staan.

Nog even wat fantastisch leuk nieuws. Ik heb Feedburner dus ingesteld voor mijn eigen, oude blog en die werkt geweldig voor Twitter. Nu bleek ook dankzij Feedburner dat niemand zich tot op heden heeft geabonneerd op mijn feeds. Dat wijt ik heel onbescheiden niet aan mijn teksten, maar aan het feit dat RSS niet populair genoeg is. Daarnaast, als via Twitter mijn blogposts aangekondigd worden, is er niet zoveel reden meer om je ook nog op feeds van mijn blog te abonneren. Daarnaast heb ik, met dank aan de GA-tips van Artsgnoj, ook Google Analytics nog eens goed bekeken en dat doet mijn ego groeien. Mijn lezerspubliek (meestal via Twitter naar de blog gekomen) is dubbel zo groot als ik dacht. De lezers blijven ook elke view langer. Ja, dit vind ik cool en dus vind ik de tools geweldig. Google Analytics en Google Feedburner staan op mijn aanraadlijstje (en het is weer van Google. Zouden ze me voor dit aanprijswerk niet eens kunnen betalen).

RSS continues

Toen ik in eerste instantie de RSS reader op mijn Google IG zette (IGoogle vind ik zo ontzettend lelijk klinken) vond ik het er raar en irritant uitzien en heb ik het er weer af gegooid. Dit weekend dacht ik: 'ach kom, doe eens gek' en heb ik het er weer opgezet. Meteen deed de lay-out weer wat negatiefs met mijn humeur, maar deze keer heb ik de functionaliteit uitgeprobeerd en dat went snel en het is prettig. De google RSS reader op mijn IG blijft er lekker staan.

Nog een doorbraak dankzij deze cursus: voor mijn oudere, andere blog heb ik RSS toch ook ingesteld. Dit eigenlijk omdat ik er de laatste maand niet meer op had geschreven en het wel zo sociaal vond als mensen zich konden abonneren en er zo ook bij lange pauzes makkelijk achter kunnen komen wanneer ik weer actief raak.
Het was toch 'kom, doe eens gek'-weekend en dus ben ik gaan puzzelen of ik de RSS-feeds gemakkelijk verkort kon publiceren op Twitter. Lees: automatisch.

Ook daarin faciliteert Google. Ze hebben Feedburner opgenomen in hun concern en wie zich daarbij registreert, kan via het tabblad Socialize op het scherm Publicize (dat is een running gag van ze: dat ge -ize) in drie stappen zijn blogposts melden via Twitter.

Daarnaast geeft Feedburner statistieken weer. Zoals wie zich geabonneerd heeft op je site, hoe vaak een link is gevolgd die je op je blog hebt gepubliceerd en, als ik het goed begrijp, wie er naar jouw blog verwijst.

Ik had me in een eerder stadium met mijn oudere blog als geregistreerd bij Google Analytics om zo te kunnen bekijken wie er wat doet met mijn blog, hoe vaak en hoeveel lezers, etc. Maar daar ben ik eigenlijk nog niet helemaal in ingevoerd. Komt vast nog wel en ik schrijf er hier over.

Feedburner is dus mijn aanrader van dit weekend.

Netvibes en RSS feeds

Netvibes is een stiefzus van Google IG. Waarschijnlijk een oudere. Google kopieert graag. Grootmoeder van deze familie is het fameuze (en oerlelijke) http://startpagina.nl. Al je handige links en favorieten op een rijtje. Al is het bij startpagina 'plat' op een rijtje. Netvibes (en Google IG) is opgebouwd uit widgets.

Wikipedia zegt dit over widgets, maar ik zeg: widgets zijn door fanatieke gebruikers of door de aanbieder zelf geschreven handige (helaas vaak ook minder handige) menuutjes/scriptjes/spelletjes/toepassingen/koppelingen die je bij elkaar kunt groeperen op gepersonaliseerde pagina's als Netvibes (al kan dat ook anoniem, bleek in de les), Google IG en Symbaloo.

Om even een voorbeeld te noemen van zo'n groepering: een informatiepunt van Buienradar, gecombineerd met een raadpleegscherm van 9292ov.nl en continu diashow van jouw plaatjes op flickr.com.

Wij hebben Netvibes met name ingericht op het ontvangen van RSS feeds van elkaars blogs. Een RSS feed is één van die doodsimpele uitvindingen waarvan je je nooit eens afvraagt hoe die toch ooit in de wereld zijn gekomen. Van dit schrijfsel van mij wordt de titel en de eerste regel als teaser aangeboden aan eenieder die zichzelf via het RRS icoon heeft geabonneerd op dit weblog. Die teaser is tegelijkertijd een link voor wie verder wil lezen dan de eerste regel.

RSS is een handigheid "die nooit echt is doorgebroken bij het grote publiek", zo vertelde Rob Coers. Volgens mij is dat omdat ze altijd zo saai worden gepresenteerd in readers. Een mooie lay-out zou de readers ontzettend verbeteren. RSS is voor goeroe Lee Bryant , naast Twitter, de enige bron van informatie die hij met regelmaat gebruikt. Kennismanagement wordt wat hem betreft veel beter gediend door de automatische aanreikingen van je als het ware op natuurlijke wijze ontstane sociale netwerk (want je mag die mensen het meest die in hetzelfde geïnteresseerd zijn als jij) dan via het zelf intensief speuren naar en lezen van bronnen.

2.0 is kul als je er niet werkelijk beter van wordt. Dus dit grote voordeel zo even, hup, in het begin van de cursus is een giveaway. Alstublieft. Meer stimulans om te gaan tweeten en rss'en kunt u onmogelijk nog nodig hebben.