Sociale netwerken en het GAR

Op Facebook hebben concerns als Starbucks en Coca-Cola hun eigen pagina. Je kunt je daarmee liëren en dat is dan een statement over je persoonlijkheid of je statuur of zo. Net zoals je op Hyves kunt invullen wat je favoriete merken zijn. Er is zelfs een stroming geweest waarbinnen je kon daten op basis van je lijst favoriete merken. Had een zoekende gozer ook een voorliefde voor Calvin Klein, Nike en Jean Paul Gaultier dan zat je een avond gebeiteld. Nou geloof ik niet in doemscenario's van verloedering en kijk ik heel graag commerciële zenders, maar met daten op basis van je favoriete merken drijf ik wel de spot, ja.

Ik geloof niet dat je een statement in life maakt als je op Facebook aangeeft lid te zijn van de fansite van het Gemeentearchief Rotterdam of dat je aangesloten bent bij de group In Loving Memory of Rotterdams Cultural Heritage. Ik denk niet dat het GAR heel cool zal zijn met een Facebook-pagina. Hyves vind ik voor niemand een aanbeveling, dus zeker niet voor het GAR.

Intern hebben we ook een medium als zo'n sociaal netwerk niet nodig om elkaar op de hoogte te houden. Daar zijn betere middelen voor.

Maar ik disclaim nog even graag dat ik een goede adviseur zou zijn voor deze sociale netwerken. Ik vind ze zelf niet zoveel aan.

Sociale netwerken

Ergens in 2003-2004 las ik in zo'n Management Team die rondslingerde op de leestafel in de kantine van het GAR over hoe webloggen helemaal in zou raken en dat er de afkorting 'bloggen' voor werd gebruikt. Allemachtig, wat vond ik dat een lelijk woord. Nog steeds vind ik het doodjammer dat daar geen mooier synoniem van is ingeburgerd geraakt. Maar dat ik het las in de Management Team maakt me warrig over waar ik nou dan iets later in de tijd las over dat gloedje nieuwe item dat Hyves heette. Was het nou de Management Team of niet? Ik weet nog dat de gup die het bedacht had een kort interviewtje kreeg in een kader bij het artikel over wat Hyves nou te betekenen moest gaan krijgen. Het klonk in de tekst door dat de uitvinder nog heel onzeker tegenover de journalist stond. Geen idee of hij nou in zijn jacuzzi ligt te schateren, maar ik wil er wel een gokje op wagen.

Het heeft nog heel lang geduurd voordat Hyves echt wat werd, want ik hoorde er daarna zeker een jaar maar heel mondjesmaat over. Dat het een echt studentennetwerk was waar die gasten die toch de hele dag het studeren uitstellen met elkaar redetwistten over naar welke kroeg ze zouden gaan. Ik was helaas zo suf om jong af te studeren (deze hier was 21 destijds), dus ik viel onwijs buiten de boot.

Toen het eenmaal aansloeg kreeg je eigenlijk net even te snel de golf buurtvolk en huisvrouwen die zich aansloten bij Hyves en daar bedoel ik niets denigrerends mee, maar marketingtechnisch is dat best wel funest. Nog korter daarop kreeg je de schooljeugd die de meest lelijke grafachtergrond en kromme taal neergooide. Je zag er niks aan en wist je de tekst aan de achtergrond te ontfutselen dan stond er eigenlijk toch geen informatie. Over Hyves heb ik nooit hoeven nadenken.

Mijn huwelijksgenoot is al lang geleden verslingerd geraakt aan Facebook. Het leek ook gewoon avond aan avond alsof dat het enige medium was waar hij naar staarde op het scherm. Terwijl internet zo groot is. Ik heb hem en andere Facebookers van tijd tot tijd gevraagd of ik aan Facebook nou zoveel mistte. Wat mijn man betreft is Facebook een uiterst handig medium bij internationale sociale kringen. Want Nederland heeft Hyves. Aangezien ik mijn buitenlandse vrienden nog steeds op mijn vingers kan tellen en ze al tevreden weet te stellen met af en toe een mailtje ben ik niet overgestapt.

Ik geef het eerlijk toe: het was een behoefte aan meer kennis van het leven van mijn echtgenoot dat me later weer over de streep trok om toch te gaan kijken op Facebook. Zijn vrienden wisten mij te vertellen op welk circuit (= racecircuit) hij nu weer uithing en hoe lang hij daar zou blijven. Dat blijft maar heel kort niet genant. Dus mijn vingers zweefden boven het toetsenbord bij het sign-in-scherm van Facebook, maar fuck, ze willen je voor- en achternaam. Ik gebruik op internet mijn internetnaam, geboren in het eerste jaar dat ik studeerde, en waarmee ik dus online bakkeleide over naar welke kroeg we zouden gaan. Iedereen die ik ken op internet, kent mij onder die nickname. Daar had ik het met Natalie over en die zei me dat ik natuurlijk zo'n fake achternaam neer kon zetten als ik maar wilde. Maar dan moet ik creatief gaan wezen en dat trekt me niet bij een sign in. Daar krijg je altijd hele lullige namen van.

En nu komt dan toch het besluit van dit oerspannende relaas: ik verveelde me helemaal wezenloos een maand geleden op internet en herinnerde me dat mijn man altijd wel iets hoort of leest op dat Facebook. Dus ik zit sinds vorige maand op Facebook en nog onder eigen naam ook. Guess what?

Ik verveel me de tandjes.

Ja, de rest schrijft wel en soms weet ik ook nog wat in het Engels uit mijn toetsenbord te wrochten, maar man, ik heb Twitter. Wat wil ik op Facebook zetten dat geen herhaling van zetten is? Dus nu dood ik er de tijd met het zoeken van aansluiting bij groups, fansites en pressiegroepen waarvan de macht tot verandering me aanmerkelijk klein lijkt. Het zal niet vreemd zijn als ik er over een maand of twee, drie weer af ben.